Uitgebreide en goed uitgewerkte reisplanningen zijn essentieel voor mij. En stilaan begrijp ik dat dit trekje afstamt uit mijn kindertijd.
Ik hou van controle, dat is geen geheim. Ik laat zo weinig mogelijk aan het toeval over en anticipeer op zaken die nog niet gebeurd zijn zodat ik al een oplossing heb voor een probleem als het zich zou voordoen. Dat uit zich in mijn werk, en is geloof ik een van de redenen waarom ik er goed in ben, maar ook in mijn vrije tijd.
Voor ik op reis ga, registreer ik mijn tripje op de overheidswebsite Travellers Online. Daardoor kan de overheid me sneller bereiken als er iets zou gebeuren op mijn vakantiebestemming. Ik noteer ook altijd het adres, (nood)telefoonnummer en e-mailadres van de ambassade ter plekke zodat ik in nood weet waar naartoe. En ik zoek op voorhand uit waar de ambassade ligt tegenover mijn hotel. Sommigen noemen dit doemdenken, ik noem dit goed voorbereid zijn voor het geval dat.
Sommigen noemen dit doemdenken, ik noem dit goed voorbereid zijn
De voorbereiding van mijn reis gaat ook verder: ik maak op voorhand een planning en weet perfect via welke weg en metrolijn ik waar geraak. Soms geef ik mezelf wel meerdere opties zodat ik op het moment zelf nog kan beslissen voor welke optie ik ga. En ook waar er supermarktjes zijn, zoek ik op voorhand op. Ja, I love Google Maps. Eigenlijk ervaar ik de hele trip op voorhand al eens digitaal. Reizen met mij, dat is dus rondlopen alsof je een local bent. Want als ik iets haat, is het ter plekke doelloos staan slenteren.
Hoewel ik mijn anticiperende karakter zie als een goede kwaliteit, begin ik wel te beseffen waar dit trekje vandaan komt. Of toch minstens deels. Volgens mij stamt het af uit mijn kindertijd waarin ik vaak op zoek was naar uitwegen.
Als je mij kent, weet je dat mijn ouders gescheiden zijn en ik nooit overeenkwam met mijn vader. Maar het ging verder: ik heb als kind veel angsten doorstaan omdat ik bang was voor waar hij toe in staat was. Telkens hij me ergens mee naartoe nam, was ik bijvoorbeeld bang dat hij me er zou achterlaten om op die manier mijn mama pijn te doen. Ik was me er al goed van bewust dat ik voor hem vaak louter een pion was in zijn spel om wraak te nemen op mijn mama omdat zij degene was die wilde scheiden.
Op jonge leeftijd sloeg ik mentaal al herkenningspunten op
Daardoor lette ik altijd enorm goed op de weg die we namen en sloeg ik mentaal al op jonge leeftijd (van ongeveer 8 jaar) herkenningspunten op. Op de autostrade hield ik goed in de gaten waar praatpalen stonden en ik keek ook uit voor openbare telefooncellen. Ik vond het trouwens erg toen die stilaan overal verdwenen (omdat iedereen een smartphone begon te hebben), want zo verloor ik een ankerpunt.
Dat ik dit deed als jong kind, lijkt misschien onredelijk. Maar kijk maar eens naar het nieuws: er zijn veel te veel gevallen waarbij een vader na de scheiding de kinderen ontvoert of – erger nog – het leven ontneemt, samen met het zijne. Telkens zo’n nieuwsbericht voorbijkomt, denk ik ‘dit had mij kunnen overkomen’.
Dus ja, ik vermoed dat dit een van de redenen is waarom ik – zelfs nu ik alles zelf in handen heb – goed uitzoek wat mijn ankerpunten op een bestemming kunnen zijn. Al is het dan gelukkig in een heel andere context.
Volg mij ook op Instagram en Facebook om updates te krijgen over volgende blogposts en om mee in gesprek te gaan!