Van student naar werkveld – #7

van student naar werkveld

In deze laatste blogpost van het jaar blik ik terug. Eerst op mijn citytrip naar Kopenhagen van vorige week en hoe ik het bijvoorbeeld belangrijk vind zo ecologisch mogelijk te reizen sinds ik Toerisme- en Recreatiemanagement studeer. Maar ook op de rest van het jaar, waaronder mijn avontuur in Washington D.C.. Tot slot deel ik ook nog wat ik hoop voor 2023. Lees het hier!

Van student naar werkveld – #6

van student naar het werkveld

Sinds vorige blogpost leek er eerst niet zo veel te gebeuren, maar dat veranderde toen de post vorige week kwam. Want daar zat een wel heel onverwachte huwelijksuitnodiging bij… Verder sloot ik mijn hoofdstuk als vrijwilliger op de lagere school af en ook daarop blik ik terug.

Van student naar werkveld – #5

van student naar werkveld

De afgelopen twee weken moest ik op vlak van werk even mijn grenzen stellen, iets wat voor mij heel moeilijk is omdat ik werk als een verlengde van mezelf zie. Verder zijn mijn laatste weken als taalbuddy ingegaan en vertel ik over de dubbele standaarden die ik ervaar omtrent mijn debuutroman. Tot slot, heb ik het deze week nog over een vrij gevoelig thema, namelijk het gebrek aan vriendschappen.

Van student naar werkveld – #3

van student naar werkveld

Het waren twee bewogen weken sinds de laatste blogpost. Op school zit ik zo in lessen die totaal niet nuttig zijn voor mij waardoor ik niet veel motivatie meer heb. En daarbovenop kwam ik ook nog eens middenin de miscommunicatie tussen docenten terecht… Verder werd ik de voorbije periode nogmaals geconfronteerd met hoe patriarchaal onze samenleving is. Zo was er onder meer een man die me aansprak op straat omdat die dacht dat ik zijn seksafspraak van die middag was (I wish I was kidding). Gelukkig staat de herfstvakantie voor de deur waardoor ik weer wat tijd heb om tot rust te komen.

Van student naar werkveld – #2

van student naar werkveld

Met mijn verjaardag die in aantocht was, waren de voorbije twee weken vooral een tijd van reflectie. Zeker door een ontmoeting met een klasgenoot uit het middelbaar die me – ongevraagd – vertelde hoe die vroeger over me dacht, ging ik weer wat nadenken over alles. Een blogpost over waarom we allemaal beter wat vriendelijker zouden zijn tegen elkaar en hoe schadelijk het is om mensen in hokjes te duwen.

Van student naar werkveld – #1

Voor de laatste keer ooit had ik een eerste schooldag, maar eerlijk gezegd keek ik er niet bepaald naar uit. Na vorig academiejaar stage te lopen in Washington D.C. en al geen klassieke les meer gevolgd te hebben sinds eind 2021 voelde ik me al vanaf de eerste schooldag niet meer op mijn plek. Alsof ik de schoolbanken ben ontgroeid. Maar plaatsnemen achter de schoolbanken is jammer genoeg onvermijdelijk om dat tweede diploma nog te behalen. En na al de moeite die ik er vorig academiejaar al voor heb gedaan, zou het stom zijn om zo dicht bij de finishline op te geven.

Dagboek Belgische studente in Washington D.C. – #16

In het vorige deel kon je lezen over mijn laatste (werk)week in D.C. en hoe ik vertrok naar de luchthaven. Intussen ben ik goed thuisgekomen en neem ik jullie nog een laatste keer mee in mijn avontuur. In deze post lees je hoe alles nog op de luchthaven en terugvlucht ging én hoe ik me opnieuw aanpaste aan België. Spoiler: dat ging héél vlot! 🙂

Dagboek Belgische studente in Washington D.C. – #15

De laatste loodjes wegen het zwaarst… Dat klopt helemaal. Deze week werd alles me wat te veel en was ik gewoon gefrustreerd door elke minuut die ik nog moest wachten tot ik op het vliegtuig naar huis kon stappen. Maar hey, het is eindelijk zover! 🙂 Maar beleef hier eerst nog even mijn laatste dagen in D.C. met me.

Dagboek Belgische studente in Washington D.C. – #14

volgende week vrijdag keer ik terug naar thuis en dat wil dus zeggen dat ik deze week mijn laatste weekend in D.C. beleefde. En ik genoot er zo hard van! De rest van de week was gevuld met een leuke nieuwe stagetaak, maar ook met redelijk wat bezorgdheden omdat het soms voelt alsof dit appartementsgebouw van TWC – bij wijze van spreken – op instorten staat. Maar het vooruitzicht naar huis te kunnen gaan, maakt alles wel draaglijker.