Mijn eerste internationale paspoort moet stilaan vernieuwd worden. En dat doet me terugblikken op de stempels in het boekje die grote stappen representeren.
Net voor ik 18 werd, stelde men wel eens de vraag wat het eerste was dat ik wilde doen zodra ik officieel volwassen werd. Wel, mijn antwoord toen: mijn paspoort aanvragen. Aangezien we een reis naar New York City planden, waren mijn mama en ik al enkele weken voor mijn verjaardag naar het stadhuis gegaan met dat doel. Maar dat bleek tegen te vallen: als minderjarige – zelfs op 17-jarige leeftijd – had ik om die aanvraag te doen blijkbaar ook nog toestemming nodig van mijn vader… Ja, de persoon die ik al jaren niet meer zag. Dat voelde toen als de zoveelste confrontatie met het feit dat ik niet vrij was. Of toch niet helemaal.
De impact van gescheiden ouders hebben, gaat verder dan je misschien dacht
Ik begrijp natuurlijk dat die regels gelden om minderjarigen te beschermen. Maar in mijn specifieke situatie voelde het belachelijk.Net als die ene keer dat mijn mama en ik (toen ik 15 was) bijna niet op de Eurostar werden toegelaten omdat men niet zeker was dat ik niet ontvoerd werd. Ja, echt waar. Als minderjarige reizen met iemand die niet dezelfde achternaam heeft, blijkt alarmbellen te laten afgaan. En opnieuw: goed dat kinderen zo beschermd worden. Maar voor mij was het een zeer bevreemdende ervaring om tot vijf keer toe te moeten zeggen dat zij effectief mijn mama is en ik uit vrije wil meeging.
Dat heb ik dan weer niet meegemaakt die ene keer dat mijn vader met mij naar het buitenland ging met de (toen nog) Thalys, op 11- of 12-jarige leeftijd. Waarom niet? Wel ja, de achternaam kwam overeen. Dus die vorm van bescherming blijkt dan niet voorzien op de momenten dat het misschien wel nodig is. In ieder geval namen mijn mama en ik sindsdien (tot ik 18 werd) altijd een kopie van mijn geboorteakte mee op reis om onze band te kunnen bewijzen. Om maar te zeggen dat de impact van gescheiden ouders hebben verder gaat dan je misschien dacht.
Mijn paspoort voelde als een tastbaar symbool voor mijn vergaarde vrijheid
Toen dat achtje er dan uiteindelijk achter kwam in oktober 2018, veranderde alles. Opeens mocht ik wél gaan en staan waar ik wilde. En geloof me, toen ik dat paspoort in handen kreeg, was ik dolgelukkig. Het voelde als een tastbaar symbool voor mijn vergaarde vrijheid. In de lente nadien gingen mijn mama en ik dan eindelijk samen naar NYC. Die hele reis voelde werkelijk als een vrijheidsviering. Het was gewoon geweldig. Die ervaring heeft me ook het idee gegeven dat ik langer in de VS wilde verblijven.
En ja, na lange tijd naar die droom toe te werken, vloog ik in januari 2022 (intussen was er een pandemie tussengekomen, in case you forgot) voor de tweede keer over de oceaan. Ditmaal naar Washington D.C., alleen, om er stage te gaan lopen. Dat allemaal in orde krijgen, inclusief visum, heeft veel voeten in de aarde gehad. En hoewel het zeker moeilijk was om zo lang van huis te zijn, heb ik me nooit meer vrij gevoeld dan toen. Puur omdat ik volop voor mijn droom ging en het gevoel had dat ik écht leefde en keuzes kon maken met een levenslange impact. Tijdens mijn avontuur daar hield ik ook een wekelijks dagboek bij, dat je hier kunt (her)lezen. Die bladzijde in mijn paspoort met mijn visum van toen, heeft dus absoluut een emotionele waarde.
In mijn eerste internationale paspoort zitten veel prachtige herinneringen, maar tegelijkertijd zitten ze nog meer in mijn hoofd en hart
De recentste stempel die erin staat, is die van oktober 2023. Toen ging ik voor mijn 23ste verjaardag opnieuw naar Washington D.C., deze keer met mijn mama om haar de stad te tonen waar ik zo graag heb geleefd. En eerlijk, dat was de leukste vakantie ooit. Die stad zal immers altijd voor een deeltje als thuis aanvoelen. En nu ik er met mijn mama was, met de persoon die ‘thuis’ weerspiegelt, was dat nog meer het geval.
Kortom, in mijn eerste internationale paspoort zitten veel prachtige herinneringen. Maar tegelijkertijd zitten ze nog meer in mijn hoofd en hart. Ik kan dus alleen maar benieuwd zijn naar welke ervaringen dat nieuwe boekje met allemaal blanco pagina’s me zal brengen. Persoonlijk denk ik dat een Canadees avontuur er misschien wel in zit. Hoe dan ook schrijf ik weldra met veel plezier aan nieuwe verhalen, one flight at a time.
Volg mij ook op Instagram en Facebook om updates te krijgen over volgende blogposts en om mee in gesprek te gaan!