Dit jaar word ik 25. Een ideaal moment om terug te blikken, vooruit te kijken, maar vooral stil te staan bij het heden: de vreemde én bevrijdende periode als twenty something.
Op een dag kijk je in de spiegel en zie je een volwassen vrouw.
Wel, die dag is gekomen. Vandaag zie ik geen student, jongere of jongvolwassene meer. Maar een (jonge) volwassen vrouw, die goed weet wat ze wil, en geniet van de vrijheid die komt kijken bij deze levensfase. Zelfs al is dat binnen het stramien van een drukke job en bijberoep.
Toch is het ouder worden tegelijkertijd angstaanjagend. Soms welt paniek op als ik merk hoe de jaren sinds ik 20 werd, zijn voorbijgevlogen. Ik begrijp nu wat mensen bedoelen wanneer ze zeggen dat de tijd almaar sneller lijkt te gaan. Hoe meer ik me laat meedrijven op de stroom van het dagelijkse leven, hoe sneller de maanden voorbijrazen. Ik leef niet meer naar de volgende schoolvakantie of examenperiode toe, ik denk nu op veel langere termijn. Een grote werkdeadline in januari 2026? Ja, die komt er toch al bijna aan, of niet? Ik werk, slaap, eet, doe het huishouden en mijn administratie en tussendoor probeer ik zoveel mogelijk mijn passies te voeden en mijn vrije tijd te vullen met zaken die me energie en vreugde geven. Maar voor je het weet, is er alweer een jaar voorbij.
Hoe meer ik me laat meedrijven op de stroom van het dagelijkse leven, hoe sneller de maanden voorbijrazen
Dit jaar word ik 25 en als ik terugblik op wat ik al heb mogen meemaken, bedenk ik me dat het moeilijk wordt om sommige van die ervaringen te evenaren. Dan rijst de vraag of het spannendste misschien al voorbij is. Wordt het überhaupt nog wel beter vanaf nu? Of gaat het voortaan alleen nog maar naar beneden? De weg lijkt steeds minder voor me open te liggen; een gevoel dat ik nog wel had toen ik 17 was. Maar dan herinner ik me eraan dat dit gevoel waarschijnlijk afstamt van hoe we als vrouwen worden aangepraat dat alles nú moet gebeuren. Alsof het te laat is om iets te bereiken zodra je een grijs haartje of een rimpeltje vertoont. Maar hoe ouder ik word, hoe minder ik me laat beïnvloeden door die patriarchale kijk.
Laat me je dus geruststellen: deze column gaat niet over een quarter-life crisis. Want die ervaar ik allesbehalve. Waar mijn column dan wel over gaat? Over het ingaan van deze nieuwe fase van mijn leven op mijn eigen voorwaarden. Wetende dat ik niet voor het traditionele pad kies – onder meer omdat ik geen kinderen wil – terwijl we in een maatschappij leven die nog steeds te ouderwetse verwachtingen heeft van vrouwen. Tegelijkertijd blik ik terug op het verleden. Hoewel ik geen energie meer wil steken in zaken die ik toch niet kan veranderen, helpt terugblikken me wel om beter te begrijpen waarom ik vandaag op mijn manier in het leven sta.
Call me an oversharer, maar ik denk dat we uiteindelijk allemaal dezelfde dingen voelen op bepaalde sleutelmomenten in ons leven
En waarom ik alles openbaar deel? Call me an oversharer, maar ik denk dat we uiteindelijk allemaal dezelfde dingen voelen op bepaalde sleutelmomenten in ons leven. Al is het dan elk op onze eigen manier. En in plaats van er alleen in te staan, lijkt het me fijner en interessanter als we herkenning kunnen vinden in elkaars verhaal. Beter dan alleen maar de hoogtepunten delen, zoals vaak op sociale media, toch?
Laat mijn blogserie dus je wekelijkse momentje van (h)erkenning worden. En als mijn woorden je iets deden, hoor ik het graag. Op mijn sociale media zal ik ook ruimte laten voor interactie, zodat we in gesprek kunnen gaan. Tot snel!
Liefs, Nikita
Volg mij ook op Instagram en Facebook om updates te krijgen over volgende blogposts en om mee in gesprek te gaan!