Sinds Trump president is, zijn er minder reizen geboekt naar de VS en onlangs paste België ook het reisadvies aan. Zelf vlieg ik er uit protest niet naartoe, want een beleid dat de hele wereldorde verstoort en onder meer tegen de LGBTQIA+-gemeenschap is, wil ik niet steunen via toerisme.
Alles is veranderd
Sinds mijn kindertijd ben ik enorm gefascineerd door de Verenigde Staten. Logisch, wanneer het grootste deel van de media die ik consumeer daar wordt geproduceerd. Films, series, muziek, boeken… En als ze er niet worden gemaakt, is de kans groot dat het verhaal zich er afspeelt. Ik hou van small town romance novels en spannende series met New York als achtergrond. Ondanks de verschillende genres, doen ze me allemaal geloven dat de VS iets speciaals hebben, iets wat je nergens anders vindt. Op een zekere manier heb ik dat zelf ook gevoeld door er een tijd te wonen voor een stage in 2022, toen Biden nog president was. Het leven in Washington D.C. zal me altijd bijblijven als een periode die me zelfverzekerder maakte en me nog bewuster in het leven deed staan. Ik voelde wat Miley Cyrus bedoelde als ze zong over een ‘Party in the U.S.A’. Al ben ik bijna zeker dat ze vandaag niet meer achter die boodschap staat. Want op korte tijd is alles veranderd.
Geen steun via toerisme
Goed, de signalen waren er al jaren: abortus werd moeilijker toegankelijk in verschillende staten, er werden book bans opgelegd (want boeken zouden kinderen brainwashen, yeah right) en de LGBTQIA+-gemeenschap werd opnieuw meer gemarginaliseerd. Maar de American Dream bleef in leven. Want in de VS is alles mogelijk, toch? Helaas blijkt nu inderdaad alles mogelijk te zijn, ook in negatieve zin. Ik had me nooit kunnen inbeelden dat er een tijd zou komen waarin ik ‘nee’ zeg tegen een reis naar het land. Maar toch doe ik dat vandaag.
Ik hanteer doorgaans het principe dat ik niet reis naar landen waar de overheid een beleid voert dat volledig indruist tegen alles waar ik voor sta. Zo zal ik bijvoorbeeld nooit naar Hongarije gaan zolang Orbán daar zijn discriminerende beleid voert. Niet lang geleden werden de pride-optochten er nog verboden. En ik vind niet dat zo’n regering moet gesteund worden door inkomsten uit toerisme. Dus ga ik er niet naartoe. Maar dat de VS nu ook in dat lijstje zouden komen, had ik nooit verwacht.
Het land waar alles mogelijk is, ook in negatieve zin
Ik had natuurlijk gehoopt dat Harris de verkiezingen zou winnen, waardoor ik de inauguratie in januari met lede ogen aanzag. De plannen die Trump toen voorstelde, boezemden me angst in. En toch dacht ik zelfs in het ergste scenario nog dat officiële instanties een zekere rem zouden kunnen zetten op bepaalde beslissingen van Trump. Maar de realiteit blijkt nog erger dan waar ik al voor vreesde. Deportaties aan de lopende band, activisten mét green card die worden opgesloten, mensen die kritisch zijn voor het Trump-beleid die aan de grens worden tegengehouden, constante verbale dreigingen tegenover iedereen die niet in zijn wereldbeeld past, massaontslagen bij de overheid, rijke mensen die zijn beleid ondersteunen om een graantje mee te pikken en daarvoor al hun waarden aan de kant schuiven…
Micro-verzet
Wat we zien is een parodie van wat een president zou moeten zijn. Alleen is het niet om te lachen, het is de bittere realiteit. Dat wil zeggen dat ik me de komende vier jaar – en laat ons hopen dat het daarna weer de goede kant uitgaat – niet naar de VS zie reizen. Niet omdat ik bang ben om aan de grens tegengehouden te worden – al kunnen de agenten na deze blogpost wel inhoud met kritiek op Trump terugvinden op mijn smartphone – maar vooral omdat ik geen geld wil pompen in de Amerikaanse economie. Op die manier doe ik aan micro-verzet. Maar ik moet toegeven dat het best pijnlijk aanvoelt. Ik ben een stukje van mijn hart verloren in Washington D.C. toen ik er stage liep. Meer zelfs, ik ben een boek aan het schrijven dat zich er afspeelt. Ja, ook ik had de Amerikaanse microbe dus te pakken en draag bij aan die wereldwijde fascinatie voor het land. Maar ik heb het over een D.C. in een ander tijdperk. En ik moet accepteren dat dat in het verleden ligt. Ik zou graag nog terugkeren, maar dat zal dus niet de komende vier jaar zijn.
Wat me vooral angst aanjaagt, is hoe snel het beleid van een land in de negatieve zin kan veranderen. In geen honderd jaar had ik gedacht dat het reisadvies naar de VS wegens hun beleid zou worden aangepast. Als zo’n grote koerswijziging in een natie als de VS kan gebeuren, kan het ook bij ons in België. Nu al gaan verschillende Europese (rechtse) politici maar al te graag keuvelen in het Witte Huis. En ik denk dat het nodig is om het gevaar daarvan te erkennen.
Volg mij ook op Instagram en Facebook om op de hoogte te blijven van mijn (journalistieke) verhalen!