Over mijn buitenlandse ervaring in Washington D.C. die blijft nazinderen.
De laatste tijd ben ik heel veel met mijn tweede boek bezig. Na mijn debuut, ‘Op zoek’, werk ik nu aan een verhaal met als hoofdthema (het belang van) vrouwelijke vriendschappen, in het bijzonder tussen vrouwen die niet noodzakelijk dezelfde achtergrond hebben. Alles speelt zich af in Washington D.C., waar ik zelf een trimester spendeerde in 2022. Enkele ervaringen van mijn hoofdpersonage dat vanuit België naar D.C. trekt voor een nieuwe professionele uitdaging, zijn dus rechtstreeks gebaseerd op de mijne. Dat gevoel van nieuw zijn in een stad, gaandeweg ontdekken hoe je er leeft als een local, toeristische dingen doen terwijl je werkt aan je droom… Die zaken herbeleven tijdens het schrijven, heeft me wat nostalgisch gemaakt.
Hoewel ik goed weet dat leven in het buitenland met even intense laagtes als hoogtepunten komt, kijk ik er vooral positief op terug. Die ervaring in de VS heeft me sterker in mijn schoenen doen staan. Want als je een nieuw leven en nieuwe gewoontes kan ontwikkelen in minder dan drie maanden in een stad waar je voordien nog nooit was geweest, kan je véél aan. Ik heb echt alles uit die ervaring gehaald, terwijl ik ook topresultaten haalde in de avondcursussen die ik er volgde en zeer positieve beoordelingen kreeg op mijn stageplek. Daar ben ik trots op.
Als je een nieuw leven en nieuwe gewoontes kan ontwikkelen in minder dan drie maanden in een stad waar je voordien nog nooit was geweest, kan je véél aan.
Ik vind het dan ook oprecht jammer dat de mogelijkheid dat ik nóg zo’n ervaring ga hebben, relatief klein is. Als niet-student zomaar naar het buitenland trekken en daar een job vinden waar je ook effectief je ervaring kan inzetten, is allesbehalve vanzelfsprekend. Daarbovenop is de wereld erg veranderd tegenover 2022. Ik had altijd een soort American Dream, en die heb ik ook kunnen beleven. Biden was toen immers nog aan de macht en alles voelde er vrij vredig aan (tenminste binnen die bubbel van een liberale stad). Maar in het Amerika van vandaag is de situatie wel heel anders.
Ik volg nog steeds nauwgezet wat er allemaal gebeurt in Washington D.C. en voor velen heerst er effectief een constante dreiging, zelfs voor mensen die de VS al lang hun thuis noemen. Hoe ICE wordt ingezet is onwettig, maar het gebeurt wel. En in die omstandigheden zie ik me zeker niet opnieuw naar Amerika trekken. Ik ben dus heel dankbaar dat ik mijn ervaring heb gehad, maar ook wat verdrietig omdat ik weet dat dat het waarschijnlijk was. En de laatste tijd komt dat laatste gevoel toch wat sterker naar boven.
Waarschijnlijk komt het door het feit dat ik nu al een hele tijd in een soort routine zit. Er is weinig uitdagends – en dan bedoel ik op het uitdagingsniveau van een buitenlandse ervaring – om naartoe te leven. Dat maakt het makkelijk om nostalgisch terug te kijken naar tijden waarin het leven – op een goede manier – intenser was.
Ik ben heel dankbaar dat ik mijn ervaring heb gehad, maar ook wat verdrietig omdat ik weet dat dat het waarschijnlijk was.
Misschien is het deels daarom dat ik onlangs besloot om mijn tweede boek in eigen beheer uit te brengen in plaats van een traditionele uitgeverij te zoeken. Het vooruitzicht dat ik álles zelf zal doen – van het binnenwerk tot de marketing en het onderhandelen met boekhandels – geeft me dat broodnodige sprankeltje. Een uitgeefstrategie bedenken en daarin helemaal vrij en creatief kunnen zijn… Dat is waar ik nood aan heb. Misschien vormt dit dus wel een mooi alternatief voor die rush van leven in het buitenland. Want uiteindelijk komt het vooral neer op de drang om volledig op te gaan in waar mijn passie ligt en naar iets toe te werken waar ik 100 % in geloof.
Dat is ook meteen waarom ik heb besloten mezelf niet de druk op te leggen om dit dagboek van een twenty something wekelijks te publiceren. Sinds begin juli heb ik elke zondag een nieuw deel online gezet, maar ik voel dat ik mijn weekends momenteel liever besteed aan werken aan mijn boek. Daarom komt er voortaan niet standaard een wekelijkse post, maar wél wanneer ik er zin in en tijd voor heb. Ik wil je alleszins bedanken voor het lezen & I hope you stick around. 😊
Blijf je intussen graag op de hoogte van de vorderingen voor mijn boek? Volg me dan zeker via @nikitasbookclub op Instagram en/of via mijn auteurspagina op Facebook. 🩷
Volg mij ook op Instagram en Facebook om updates te krijgen over volgende blogposts en om mee in gesprek te gaan!