Over hoe ik het niet begrijp waarom mensen nog vrijwillig hun vrijheid opgeven door te trouwen. Klinkt dit vreemd voor jou? Bear with me on this one, okay.
Grotendeels doen wat ik wil, vrij zijn in mijn keuzes én dromen, zonder dat ik daarvoor bij iemand verantwoording moet afleggen… Dat koester ik enorm.
En het is deels daarom dat ik onlangs angstig wakker schrok toen ik een nachtmerrie had waarin ik getrouwd was. Met wie weet ik niet eens, dat was onduidelijk. Maar dat deed er ook niet toe. Het feit is dat ik het gevoel had dat mijn leven voorbij was en ik heel opgelucht was wanneer ik besefte dat dit gelukkig niet mijn realiteit is. Dat klinkt misschien dramatisch, maar voor mij is het dat niet. Ik ben daar heel nuchter in: als ik trouw, zou ik mijn leven haten.
Ik heb nooit gedroomd over trouwen. Zelfs als kind was ik al vrij realistisch. Zo wilde ik geen prinses zijn omdat ik geen zin had in alle plichten die daarbij kwamen kijken. En ik vond het best raar dat er aan elk einde van een film moest getrouwd worden. Ik geloofde nooit in dat happily ever after, dat dan – heel slim gezien – nooit werd getoond. Want zo happily zal het wel niet geweest zijn. De indoctrinatie – laat ons eerlijk zijn, dat is het wel voor jonge meisjes – heeft dus bij mij niet gewerkt. In plaats daarvan was ik meer onder de indruk van piraten (vrouwelijke weliswaar) in tv-series. Waarom? Ik vond ze stoer en ze kwamen op voor zichzelf en waarin ze geloofden. Dát vond ik bewonderenswaardig. Kortom, dat streven naar onafhankelijkheid heeft denk ik onbewust altijd in mij gezeten.
Heterohuwelijken zijn altijd voordeliger voor een man dan voor een vrouw
En een huwelijk: tja, dat is het ultieme symbool van afhankelijkheid. Bovendien heeft een huwelijk tussen een man en een vrouw in onze samenleving heel wat gevolgen voor die laatste. Je wordt op veel officiële documenten of uitnodigingen mevrouw *insert achternaam van de man* genoemd, zelfs al heb je je naam niet officieel veranderd. Je zit in een kwetsbare positie met ook vandaag nog een groot risico op partnergeweld, met de kans dat je niet wordt geloofd als je je erover uitspreekt “want het is toch je man?”. En nee, je kent je partner nooit zo goed als je écht denkt. Als je denkt dat jouw partner nooit zoiets zou doen, dan trek je de ervaringen van elke vrouw die slachtoffer werd in twijfel. Want niemand stapt vrijwillig in een huwelijk met iemand die gewelddadig is, het komt vaak pas later boven.
Om het dan nog niet te hebben over hoe je financieel minder onafhankelijk wordt. Dat is een probleem als je ooit toch een uitweg wilt of wanneer je iets voor jezelf wilt kopen maar waar je partner het misschien niet eens mee is. Of hij het nu expliciet verbiedt of er commentaar op geeft. Je beslissingen zijn opeens niet meer volledig de jouwe. En denk ook maar aan de taken en emotionele lasten die nog heel vaak automatisch bij de vrouw terechtkomen. Schoonmaken, wassen, eten voorzien, cadeautjes kopen en inpakken…
Er zijn onderzoeken naar heterohuwelijken die aantonen dat mannen er gelukkiger door worden omdat alles voor hen gedaan wordt. Alsof ze een kind zijn, basically. Voor vrouwen heeft het het omgekeerde effect. De oorzaak is niet moeilijk te achterhalen. Dit geldt trouwens ook allemaal voor langdurige relaties waarbij je samenwoont, niet per se alleen bij het trouwen. Dat staat dus evenmin op mijn wenslijstje. 😉
Er zijn helaas nog zoveel regio’s in de wereld waar het huwelijk als een wapen wordt ingezet om vrouwen het zwijgen op te leggen. Dat er langs deze zijde van de wereld nog massaal vrijwillig voor wordt gekozen, vind ik dus vreemd.
Ja, je kan zeggen dat mijn kijk beïnvloed is door het feit dat mijn ouders gescheiden zijn. Maar tegelijkertijd zijn er genoeg kinderen van gescheiden ouders die juist wél willen trouwen om te bewijzen dat het anders kan. Die groep begrijp ik niet. Maar het toont wel dat mijn mening is ontstaan door méér elementen – en feiten – dan alleen dat.
Het gaat dus eerlijk gezegd mijn petje te boven hoe het concept van in het huwelijksbootje te stappen vandaag nog verkocht geraakt, met name aan vrouwen met een man als partner. Zelfs de huwelijksdag zelf zit vaak al vol met schadelijke verouderde tradities zoals iemand die “de bruid weggeeft” en de woorden “you may kiss the bride” in plaats van “you may kiss each other” met toestemming. Oké, ik snap dat trouwen veel zaken makkelijker maakt in deze samenleving: getrouwde koppels hebben veel voordelen qua belastingen en de hele maatschappij is ingericht voor getrouwde koppels en dus wordt alles automatisch beter geregeld (bv. Als je samen een huis koopt, qua nalatenschap enz.) Maar is dat echt je vrijheid waard? Voor mij niet. Er zijn helaas ook nog zoveel regio’s in de wereld waar je als vrouw simpelweg de keuze niet hebt. Trouwen is er verplicht, en niet per se met iemand die je zelf uitkiest. Het huwelijk wordt dan als een wapen ingezet om vrouwen het zwijgen op te leggen.
Dat er langs deze zijde van de wereld nog massaal vrijwillig voor wordt gekozen, vind ik dus vreemd. Telkens ik een foto zie passeren van iemand die verloofd is met een man, vind ik dat persoonlijk erg voor die vrouw. Ik voel dan oprecht medelijden, soms zelfs boosheid. Ook al is dat niet aan mij. En tegenwoordig zijn er veel aankondigingen: het lijkt wel alsof het een trend is nu ook Taylor Swift en Zendaya zijn verloofd en Selena Gomez is getrouwd. Ik vind het nochtans belangrijk om op te merken dat hun positie wel heel anders is. Zij staan financieel en qua publiek leven heel sterk en zullen wel heel veel voorzichtigheden in hun huwelijkscontract hebben voorzien (als dat niet zo is, is dat zeer dom).
Volgens mij wordt de keuze nog heel vaak gemaakt vanuit maatschappelijke verwachtingen, omdat het ons simpelweg wordt verkocht als ideaalbeeld in de context van een patriarchale samenleving.
I know, iedereen doet wat die wil. En dat je de vrije keuze hebt, is net een belangrijk aspect van het feminisme. Dit is dus allesbehalve een column om anderen te verbieden te trouwen. Het gaat er me alleen om dat de keuze om te trouwen volgens mij nog heel vaak wordt gemaakt vanuit maatschappelijke verwachtingen, omdat het ons simpelweg wordt verkocht als ideaalbeeld in de context van een patriarchale samenleving. Dat geldt ook voor kinderen hebben trouwens (dat is een blogpost voor een andere keer). Je kunt je dus afvragen of die vrije keuze wel effectief zo vrij is. En het is vooral dit dat me stoort.
Ik ben vooral blij dat ik zelf heel goed weet wat ik (niet) wil zodat ik me zeker nooit – zoals in mijn nachtmerrie onlangs – in de hel van een huwelijk moet bevinden. Mijn vrijheid – die zelfs in heel kleine dingen zit, zoals het tijdstip waarop ik eet, of wanneer ik besluit spontaan iets te ondernemen of me een heel weekend lang terug te trekken in mijn cocon om te schrijven – is me tenslotte erg dierbaar. En om die te behouden, is er geen ruimte voor iets dat ook maar een beetje in de buurt komt van wat als het traditionele plaatje wordt gezien.
Dienstmededeling: volgende week komt er uitzonderlijk geen blogpost online. Afspraak binnen twee weken!
Volg mij ook op Instagram en Facebook om updates te krijgen over volgende blogposts en om mee in gesprek te gaan!