Over opmerkingen van schoolgenoten die tot vandaag een impact hebben.
Ik las onlangs een citaat dat neerkwam op het volgende: als twintiger word je opnieuw meer zoals je 14-jarige zelf, maar deze keer zonder oordelen van klasgenoten en als iemand er toch iets over zegt, dan leg je het gewoon naast je neer zonder dat het je beïnvloedt.
En ergens klopt dat wel.
Als kind en jonge tiener trok ik me – zoals de meesten onder ons waarschijnlijk – te veel aan wat anderen zeiden. En elke opmerking nam ik als een teken om maar weer eens een stukje van mezelf te gaan verbergen buitenshuis. Telkens waren het kleine stapjes, maar voor je het weet, heb je het gevoel dat je je hele zelf moet aanpassen om probleemloos te bestaan.
Iemand lachte met mijn trolley als boekentas in de lagere school, dus besloot ik dat het tijd was om een rugzak te gaan gebruiken. Zelfs al waren mijn rug en schouders daar niet blij mee. Maar goed, ik koos dan maar eentje die ik mooi vond: een mooie roze met bruine rugzak van TOPModel (je weet wel, van die boeken waarin je al tekenend kledij kon ontwerpen). Ik was er grote fan van, maar al snel werd ermee gelachen. Oké, met pijn in het hart stopte ik uiteindelijk met het dragen van die rugzak en ging ik voor een simpele zwarte. Daar kon niemand een probleem mee hebben, toch?
Ja, toch wel. Het logo van het merk bestond uit een rood accentje, en ook daar werd commentaar op gegeven. Zelfs dat beetje kleur, zorgde er nog voor dat ik werd beoordeeld op iets stoms als een boekentas. Ik besef nu hoeveel geld dit hele gedoe mijn mama waarschijnlijk heeft gekost, wat ik erg vind. Ik begrijp tot op de dag van vandaag niet waarom ik er werd uitgepikt, maar ik denk dat er ook geen logische reden voor was. Ik bleek gewoon een makkelijk slachtoffer te zijn, wetende dat ik ook naast school door mijn vader al met veel problemen te maken had. Dus ging het spelletje door: ik begon dan maar een tas mee te nemen in plaats van een rugzak, en toen bleef het eindelijk stil. Tenminste, wat betreft de manier waarop ik mijn schoolboeken vervoerde.
Was het niet mijn ‘veranderbare’ uiterlijk, dan werd het mijn persoonlijkheid waar ik niets aan kan veranderen.
Er waren nog tal van andere punten die konden worden benoemd. Ik droeg graag winterse petten en hoedjes in leuke kleurtjes. Maar dat viel op en dus werd ook dat plezier me afgenomen door anderen die me uitlachten. Dan maar geen petten meer, dacht ik.
En dan waren er nog tal van andere individuele kledingstukken, zoals mijn rode laarzen waarin ik als 15-jarige een ‘slet’ werd genoemd. Of de sweater met de tekst ‘today I choose happiness because I’m in charge’ waarop werd gezegd dat ik een grote dunk van mezelf had om te claimen dat ik de leiding had. Ja, echt waar… Maar blijkbaar had ik dus niet de leiding over mijn geluk, en al zeker niet over wat ik droeg. Want al die kledingstukken gooide ik thuis in een vergeethoekje. Veilig opgeborgen, net als zoveel kanten van mij die ik niet meer publiek durfde te tonen en uiten. Allemaal in de hoop dat er uiteindelijk niets meer zou overblijven om commentaar op te krijgen.
Maar guess what, zo werkt het blijkbaar niet. Er was altijd wel iets nieuws. Was het niet mijn ‘veranderbare’ uiterlijk, dan werd het mijn persoonlijkheid waar ik niets aan kan veranderen. Zoals het feit dat ik graag bijleer en goed was in school, wat me al snel ‘de nerd’ maakte voor anderen. Waarom? Omdat ze voelden dat het mij raakte. En na verloop van tijd word je ‘de stille’ omdat alles wat je zegt materiaal kan inhouden voor nieuwe kritiek.
Het idee dat er altijd iemand is om te oordelen, zit er diep in.
Met hoe ik lang op school behandeld werd, als een buitenstaander die nooit de code zou kraken om erbij te horen, ben ik me al heel vroeg goed bewust geworden van hoe ik gepercipieerd word. Ik had altijd het gevoel bekeken en beoordeeld te worden. En dat maakt dat ik mezelf vandaag ook nog onder een vergrootglas hou. Dat idee dat er altijd iemand is om te oordelen, zit er dus diep in. Je probeert je zoveel mogelijk aan te passen zonder een stukje van jezelf te verliezen. Maar onvermijdelijk gebeurt dat toch.
En het is tijd om dat te reclaimen.
Ik zie nu ook dat er helemaal geen reden was om mij zo te behandelen en te beoordelen. Het ging bovendien gepaard met nog ander uitsluitend en soms echt pestgedrag. Misschien was het jaloezie, misschien was het verveling, of misschien wilden ze gewoon elke sparkle die ze zagen wegvagen. In ieder geval is het tijd om alles wat mij, mij maakt te herontdekken. En weet je wat? Ik ben blij dat mijn mama me vroeger de kledingstukken die ik aanhaalde niet heeft laten weggooien. Ik besloot mijn petten, hoedjes en schoenen daarom uit de vergeethoek – in werkelijkheid een opbergbak op zolder – te halen en weer een plek te geven in de dressing.
En telkens ik tegenwoordig iets daarvan draag, voelt dat als een kleine overwinning. Als een stukje van mijn jongere zelf waarvan opnieuw een vlammetje wordt aangewakkerd. En net daardoor doe ik mijn uiterste best om zeker geen nieuwe stukjes van mezelf te gaan verbergen. Zoals het feit dat ik grote fan ben van Shawn Mendes. Ja, mensen lachen wel eens als ik zeg dat er overal in huis wel een poster of ander accessoire hangt dat naar hem verwijst. Maar nu komen zulke opmerkingen lang niet meer zo binnen als vroeger en denk ik er simpelweg het mijne van. Je hebt maar 1 leven in een verdomd harde wereld en dan geniet je maar beter van alle kleine dingen die je geluk en blijdschap brengen.
Volg mij ook op Instagram en Facebook om updates te krijgen over volgende blogposts en om mee in gesprek te gaan!