Vorige week kon je al lezen dat het een uitdaging blijft om zonder paniekerig gevoel op te staan en dat tranen heel rijkelijk vloeiden. Maar intussen waren we dag 10 al gepasseerd en ‘nog 90 dagen’ klinkt toch al minder ver weg dan ‘nog 100 dagen’. Op mijn stage begon daarbij nu de echte routine met elke week hetzelfde schema en ik hoopte dat dit zou helpen om meer in de Washingtonian flow te geraken.

De eerste dagen in D.C. waren heel erg aanpassen, maar uiteindelijk slaagde ik erin toch een iets beter gevoel te krijgen bij waar ik verbleef door alles goed schoon te maken. Nu het begin van de stage voor mij stond, hoopte ik dat ik door de drukte een soort van routine zou ontwikkelen en in het ritme van D.C. kon geraken. Maar dat blijkt moeilijker dan verwacht…

Het is een heel lang proces geweest om in Washington D.C. te geraken voor mijn stage en naarmate de tijd vordert ga je je toch afvragen of dat het allemaal waard was. In België was ik daar nog van overtuigd, maar bij aankomst in D.C. werd de twijfel tijdens die eerste dagen toch groter…

Voor ik jullie wekelijks meeneem in mijn avontuur hier in D.C., blik ik terug op de lange weg die ik heb afgelegd om hier te geraken. En dan refereer ik niet enkel naar de lange vlucht… Ik bedoel het hele proces dat allesbehalve makkelijk is geweest.