Het was weer een week van veel wachten. Wachten op het naar huis keren. Het is frustrerend om zo mijn dagen door te gaan, maar er is echt niet veel anders meer te doen. Ik werkte om mijn tijd toch op te vullen naast mijn stagetaken aan reflectieverslagen en andere opdrachten die ik moet afleveren voor The Washington Center. Maar ja, van reflecteren word je nu ook niet bepaald heel blij, misschien zelfs eerder wat weemoedig. Al kan ik ook zien dat ik zeker gegroeid ben door deze ervaring. En daarbij deed ik toch ook weer enkele leuke uitstapjes waar ik van genoot!

Opeens zitten we al aan deel 12 van mijn dagboek! Ja, de tijd gaat wel goed vooruit nu. Al wordt het mentaal toch weekend na weekend moeilijker. Deze week bezocht ik zaterdag de White House Gardens en keek ik naar de Cherry Blossom Parade op Constitution Avenue. En zo van die dingen had ik toch graag met mijn mama gedaan, besefte ik meermaals doorheen de dag. Ik probeerde dan maar te genieten voor ons tweeën, maar dat is natuurlijk makkelijker gezegd dan gedaan. Voor de rest vertel ik deze week ook nog wat meer over de financiële kant van mijn ervaring in D.C., hoe carrièregericht de stad is en wat ik al heb geleerd uit mijn tijd hier.

Mijn week begon niet fantastisch, maar wat ben ik blij om het begin van mijn laatste maand hier bereikt te hebben! Ik ben in mijn hoofd gewoon al constant bezig met mijn terugkomst naar België. Maar in de tussentijd doe ik zeker mijn uiterste best om nog zoveel mogelijk uit deze ervaring te halen!

Deze week was de eerste keer sinds voor ik naar Florida ging die terug de normale routine had. Het was toch weer even aanpassen… Daarnaast stond de week ook in het teken van de langverwachte Cherry Blossoms die nu in ‘peak bloom’ zaten. En ja, het was inderdaad zo mooi als werd gezegd! Toch heb ik intussen ook het gevoel dat ik hier nog nét iets te lang zit… Ik begin toch wel te denken dat het goed is geweest, maar met nog 40 dagen op de teller is mijn avontuur hier zeker nog niet voorbij.

Aangezien ik nog enkele vrije dagen op te nemen had, was het voor mij slechts een werkweek van drie dagen. En mijn vrije tijd gebruikte ik optimaal! Vrijdag nam ik als een echte toerist de Water Taxi naar twee bestemmingen net buiten D.C. en ook zaterdag was het plan om er een leuk toeristisch dagje van te maken, maar dat ging toch niet van een leien dakje…

Na het zalige weekje Florida had ik het gevoel dat alles wat vlotter ging dan anders. Ook het feit dat ik deze week op vrijdag exact de helft van mijn avontuur hier bereikte, hielp natuurlijk om dat goede gevoel te behouden. Door meer vooruitzicht te hebben, kan ik nu immers meer genieten van de ervaring omdat ik nog gemotiveerder ben om er álles uit te halen voor ik naar België terugkeer.

Deze week zou mijn dagboek beter ‘Nikita in Florida’ heten, want van maandag- tot vrijdagavond bevond ik me in Jacksonville voor mijn stage. Het was echt een geweldige week. Ik vond het superfijn om op deze manier eens te kunnen proeven van wat het inhoudt om op business trip te gaan. En ondanks het harde werk dat ik verrichtte de afgelopen week, zijn mijn batterijen weer even helemaal opgeladen!

Opeens is het al eind februari en dat wil zeggen dat ik de eerste mijlpaal die ik voor mezelf had gezet, heb gehaald. Toen ik het hier in het begin – en ook met momenten nadien – zo moeilijk had, nam ik me voor om niet meteen af te tellen naar wanneer ik terug naar huis kon maar het stap voor stap te bekijken. En die eerste stap was voor mij eind februari. Nu dus! Ondanks de moeilijke momenten die er nog zijn, kan ik in het algemeen wel genieten van de ervaring en dat was voor mij mijn voornaamste doel. Missie geslaagd! En ook deze week ging – alhoewel zoals steeds met enkele downs – eigenlijk vrij goed.

Deze week bleek ik toch wel vrij goed in de flow te zitten van het leven hier, moet ik zeggen. Cultuurverschillen zijn zeker heel erg aanwezig (ook op vlak van communicatie en mensen leren kennen), maar ik heb wel het gevoel dat ik me al verbazingwekkend goed heb aangepast. Ik ben nu dan ook een maandje ver in mijn avontuur hier en vooraf had ik ook gedacht dat het ongeveer een maand ging duren om me comfortabeler te voelen bij de situatie. Zelfkennis op z’n best. 😉

Deze week begon heel slecht, maar gelukkig beterde dat naarmate de week vorderde. Een down kan dus snel in een up veranderen, al is dat jammer genoeg ook omgekeerd het geval. Maar het leven gaat door en ik zie absoluut wel de mooie delen van deze ervaring in. Verder neem ik jullie in deze post nog mee in het dagelijkse leven zoals de moeilijke zoektocht naar eten en hoe duur het hier is.